เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 210 ทำงานหนึ่งวันหยุดหนึ่งวัน
ทั้งสองคนไปยังสหกรณ์การค้าอีกสองแห่ง และก็เป็นจริงอย่างที่เสิ่นเหิงพูด แค่จะซื้อนมผง 5 จินพวกเขาก็แทบจะไม่เต็มใจขายให้อย่างยิ่ง
เมื่อซื้อนมผงกลับไปได้ทั้งหมด 30 จิน เสิ่นเหิงก็บอกไป๋เจียวเจียวว่าไม่ต้องเขียนจดหมายไปขอจากน้องชายของเธออีกแล้ว คูปองนมอีก 80 จินยังใช้ไม่หมดเลยด้วยซ้ำ
ทว่าเด็กในชนบทหย่านมกันเร็ว เพราะอย่างไรเสียผู้หญิงในวัยเจริญพันธุ์ก็เป็นแรงงานหลักของครอบครัว ต้องรีบลงแปลงนาไปทำงานแต่เช้าตรู่ ช่วงเวลาที่จำเป็นต้องกินนมล้วน ๆ อย่างมากก็แค่ครึ่งปีเท่านั้น
ความหมายของเสิ่นเหิงก็คือ ให้หยุดไว้เพียงเท่านี้ก่อน หากไม่พอก็ค่อยหาทางเอาตอนนั้น
ไป๋เจียวเจียวเองก็รู้ว่าแถบนี้ขาดแคลนนมจริง ๆ หากไม่ใช่ว่าหายากลำบากจริง ๆ แล้วละก็ เสิ่นเหิงก็คงไม่พูดคำนี้ออกมา
“ขอมามากเกินไปจนเหลือทิ้งก็ไม่ดี พี่ชายฉันเองก็คงลำบากใจที่จะติดค้างน้ำใจคนอื่นอยู่เรื่อยเหมือนกัน”
พอไป๋เจียวเจียวส่งซอสเนื้อออกไป ไป๋ซื่อปัวก็กลายเป็นเจ้าตัวโปรดที่ได้รับความนิยมที่สุดในกองทัพขึ้นมาทันที หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะเอะอะเอิกเกริกเกินไป หอพักของเขาก็คงจะเบียดเสียดจนแทบระเบิดไปแล้ว ก่อนกินข้าวใคร ๆ ต่างก็ต้องแวะมาตักไปสักช้อนหนึ่งกันทั้งนั้น
ไป๋ซื่อปัวทำธุรกิจจนฝึกฝนให้มีไหวพริบขึ้นมาบ้าง บัญชีบางอย่างไม่ต้องจดลงในสมุดเล่มเล็ก ใครเอาไปมากเอาไปน้อยเขาก็มีตัวเลขอยู่ในใจหมด
ชั่วพริบตาก็ใกล้จะเปิดภาคการศึกษาแล้ว