ตอนที่ 167 แผ่นรองรองเท้า

ตอนที่ 167 แผ่นรองรองเท้า

ไป๋ซื่อปัวพูดว่า “ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ ฉันก็ว่าอยู่ทำไมพักนี้ขนมข้าวเหนียวทอดขายยากขึ้น แต่ตอนนี้ไม่ได้ออกงาน ฉันก็เลยขายในตลาดมืดนานขึ้นหน่อย พวกเราก็ยังขายได้ไม่น้อยนะ”

ได้ยินคำพูดของไป๋ซื่อปัวแล้ว ไป๋เจียวเจียวถึงเพิ่งพบว่า ไป๋ซื่อปัวเองก็เป็นคนไม่ประสีประสาเหมือนกัน

“พี่สาม ตอนนี้ยังพอไหวจริง ๆ เพราะมีเวลาไปโอ้เอ้อยู่ข้างนอก แต่พอเข้าฤดูใบไม้ผลิ การค้านี้ก็ทำไม่ได้แล้ว”

ไม่เพียงแต่ไป๋ซื่อปัวจะไม่มีเวลา คนซื้อคนอื่นก็ต้องรีบไปออกงานเหมือนกัน ถ้าสามารถซื้อได้จากสหกรณ์การค้า ใครจะยอมเสี่ยงแต่เช้าตรู่ไปตลาดมืดกันอีกล่ะ

อย่างไรเสียคนที่ซื้อขนมกินไหว ก็ไม่ขาดแคลนคูปองธัญพืชหนึ่งหรือสองตำลึงนั้นหรอก