ตอนที่ 117 ความจริงของเรื่องราว

ตอนที่ 117 ความจริงของเรื่องราว

เสิ่นเหิงเอ่ยต่อว่า “ตอนขากลับ ลมแรงมาก เรือแล่นไม่นิ่ง มีคนเห็นว่ามีบางอย่างตามหลังเรือมา พวกเขาบอกว่าดวงฉันมีเคราะห์ มีของในทะเลไม่อยากให้ฉันกลับไป ถ้าไม่ทิ้งฉันไว้ คนทั้งลำเรือก็ไปต่อไม่ได้”

นี่เป็นตำนานพื้นบ้านกลางทะเล ไป๋เจียวเจียวไม่เคยได้ยินมาก่อนตั้งแต่เด็ก แต่พอเสิ่นเหิงเล่า คนอื่นต่างก็เข้าใจทันที

“แล้วนายก็เลยถูกพวกเขาโยนลงจากเรือเหรอ”

นี่จึงอธิบายได้ว่า ทำไมลูกเรือทุกคนถึงพูดตรงกันหมดว่าเสิ่นเหิงตกลงไปจากเรือเอง

พวกเขาไม่ได้ทำเพื่อปกป้องใคร เพราะพวกเขาทุกคนล้วนเป็นเพชฌฆาต

ไป๋เจียวเจียวได้ยินเหตุผลอันน่าขันนี้ก็กำสองหมัดแน่น

กลับเป็นไป๋จื้อหม่านที่เอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “ใกล้เคียงกับที่พ่อคิด เรื่องที่พ่อคิดไม่ตก ตอนนี้ก็กระจ่างแล้ว”