ตอนที่ 49 ชั่วพริบตาแห่งความเป็นความตาย

ตอนที่ 49 ชั่วพริบตาแห่งความเป็นความตาย

ไป๋ซื่อไห่ถือพลั่วเร่งรุดมาถึง ริมอ่างเก็บน้ำก็อัดแน่นไปด้วยผู้คนแล้ว

ไม่รู้ใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ซื่อไห่มาแล้ว!”

ทุกคนต่างพร้อมใจกันหลีกทางให้ไป๋ซื่อไห่สายหนึ่ง

ไป๋ซื่อไห่สีหน้าไร้ความรู้สึก ในมือยังถือพลั่วคมกริบเล่มหนึ่งไว้ บรรดาคนที่มุงดูต่างพากันกลืนน้ำลาย

คนซื่อ ๆ หากถูกบีบคั้นจนถึงที่สุด ย่อมเป็นคนที่น่ากลัวที่สุด

มือและเท้าของจูเซิ่งผิงถูกมัดด้วยเงื่อนรัดขาหมู นอนตะแคงอยู่ริมอ่างเก็บน้ำ ราวกับปลาตัวหนึ่งที่ถูกตากแดดทิ้งไว้ตรงนั้น

“ซื่อไห่ นายอย่าเพิ่งใจร้อน”

หลี่สือชิ่งเห็นท่าทางของไป๋ซื่อไห่แล้ว ก็กลัวว่าเด็กคนนี้จะทำเรื่องโง่ ๆ ลงไป

หลังจากที่ไป๋จื้อหม่านเป็นอัมพาตเมื่อห้าปีก่อน ก็ได้ไป๋ซื่อไห่ที่เป็นพี่ใหญ่คนนี้คอยดูแลครอบครัวอยู่คนเดียว