ตอนที่ 23 เกิดมาน่าเอ็นดู

ตอนที่ 23 เกิดมาน่าเอ็นดู

เสิ่นเหิงเชื่อฟังอย่างว่าง่ายยอมเดินออกจากห้อง ทั้งยังช่วยแง้มประตูปิดให้ จากนั้นจึงไปตักน้ำเย็นจากบ่อน้ำมาเช็ดเนื้อเช็ดตัว

เกี่ยวข้าวสาลีมาทั้งวัน เศษฟางข้าวสาลีปลิวเกาะเต็มตัวเสิ่นเหิงจนคันคะเยอไปหมด

เสิ่นเหิงก็แค่ราดน้ำแล้วเช็ดตัวลวก ๆ ล้างตัวเสร็จไวมาก แต่ไป๋เจียวเจียวกลับประณีตกว่ามากนัก

ในห้องมีเสียงน้ำดังแว่วมา เสิ่นเหิงจึงยืนพิงประตูรออยู่ข้างนอก

เขากอดอกแหงนหน้ามองดวงจันทร์ พระจันทร์เสี้ยวโค้งดั่งคมเบ็ด ช่างเหมือนดวงตาของไป๋เจียวเจียวเวลาแย้มยิ้ม

เสิ่นเหิงลูบมุมปากตัวเองที่ยกยิ้มขึ้นมาอีกตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้แล้วส่ายหน้า

ให้ตายสิ ผีเข้าชัด ๆ เขาถึงกับถลำลึกให้คนคนหนึ่งได้ถึงเพียงนี้

ทว่าความรู้สึกเช่นนี้กลับทำให้ในใจเขารู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง

“พี่เหิง ฉันจัดการตัวเองเสร็จแล้ว”