ตอนที่ 11 เก่งกาจ

ตอนที่ 11 เก่งกาจ

เสิ่นเหิงมองไป๋เจียวเจียวที่สาละวนยกกับข้าวออกมาจากในห้องครัวอย่างเหม่อลอย ทั้งยังได้ยินเธอพึมพำบ่นว่า “ห้องครัวในบ้านเราหลังนี้อันตรายเกินไปแล้ว กลัวจริง ๆ ว่าวันไหนเผลอติดไฟขึ้นมาจะมอดไหม้จนหมด รอเก็บเกี่ยวข้าวสาลีเสร็จ พวกเราซ่อมสร้างให้เป็นเรื่องเป็นราวสักหลังเถอะนะ?”

ห้องครัวในตอนนี้ก็แค่เพิงมุงหญ้าคาที่พอจะบังแดดกันฝนได้ แม้แต่ปล่องควันก็ไม่ต้องเจาะ ควันสามารถลอยออกได้ทั้งสี่ด้าน

แต่ก่อนเสิ่นเหิงไม่เคยรู้เลยว่าการใช้ชีวิตคู่คืออะไร เขาเพียงคิดแค่ว่ายังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว

เมื่อได้ฟังคำพูดของไป๋เจียวเจียว ในใจเขากลับผุดความรู้สึกอ่อนไหวชุ่มฉ่ำขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ได้”