0212

⬢⬢⬢

ตอนที่ 212 กำเนิดเจินสุ่ย

สวี่หลิงเวยเจียดเวลาวันละครึ่งชั่วยามมาฝึกเพลงกระบี่ แต่ภายใต้สายตาจับจ้องของซานเหอเจินเหริน สิ่งที่นางทำนั้นแทบจะเรียกได้ว่าไร้ความหมาย นางยังคงไปห้องหลอมศัสตรา หอค่ายกล หอหลอมกายา ทั้งยังเข้าฟังบทเรียนหลอมโอสถอีกด้วย

เรื่องนี้ทำให้ซานเหอเจินเหรินปวดใจยิ่งนัก เขาเดือดดาลจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ ในการชี้แนะครั้งถัดมา เขาลงมือโจมตีสวี่หลิงเวยจนนางไม่เพียงแต่ไร้หนทางตอบโต้ แม้แต่การหลบหลีกก็ยังทำไม่ได้

สุดท้ายซานเหอเจินเหรินยังขู่ทิ้งท้ายว่า “หากยังไม่ตั้งใจฝึกกระบี่ให้ดี ครั้งหน้าที่ข้าลงมือ จะไม่ยั้งแรงไว้อีก หากเจ้าบาดเจ็บ ก็ถือเสียว่าให้เจ้าได้นอนคิดทบทวนให้ดี ว่าตกลงจะฝึกกระบี่ต่อหรือไม่”

สวี่หลิงเวยฟังออกว่าภายใต้คำพูดที่ ‘ดุดัน’ ของซานเหอเจินเหรินนั้น คือความคาดหวังและความห่วงใยที่มีต่อนาง เขาเพียงหวังว่าจะใช้คำพูดกระตุ้นเพื่อให้นางพัฒนาขึ้นเท่านั้น

เจ้าหนูเจินสุ่ยเมื่อได้ยินคำพูดของซานเหอเจินเหรินก็โกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง เจ้าคนผู้นี้ไม่เพียงแต่มักจะทุบตีเจ้านาย แต่ยังมาต่อว่าเจ้านายอีก ไม่มีความเห็นอกเห็นใจในความเหนื่อยยากของเจ้านายเลยสักนิด

เจ้านายของนางเหนื่อยแสนเหนื่อย เจ้าคนนิสัยไม่ดีพวกนี้ยังจะมาบีบบังคับเจ้านายเช่นนี้อีก

เจินสุ่ยต้องการช่วยเจ้านาย แต่จะช่วยอย่างไรเล่า ก็ย่อมต้องเป็นการถือกำเนิดขึ้นมาอย่างไรล่ะ

“เจ้านาย เจินสุ่ยอยากได้ปราณธาตุน้ำ”