0177

⬢⬢⬢

ตอนที่ 177 ทางเลือก

สวี่หลิงเวยย้อนนึกถึงเส้นทางบำเพ็ญเซียนของนาง อันที่จริงหากไม่มีเว่ยจื่อชิง นางก็ยังคงเผชิญกับเคราะห์กรรมมากมาย ในตอนนั้นนางไม่ได้ครุ่นคิดเลยว่าเหตุใดตนจึงต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมเหล่านั้น

ในช่วงที่มีเว่ยจื่อชิงอยู่ ทุกครั้งที่เผชิญกับเคราะห์กรรม นางมักจะรู้สึกว่าอาจมีความเกี่ยวข้องกับเว่ยจื่อชิง ไม่ว่าในภายภาคหน้าจะยังคบหากับเว่ยจื่อชิงหรือไม่ ทัศนคติเช่นนี้ก็ควรต้องปรับเปลี่ยนเสียใหม่

เรื่องราวเกิดขึ้นไปแล้ว จะมัวพร่ำบ่นไปก็ไร้ประโยชน์ นางแอบตัดสินใจในใจว่าหากไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ ต่อจากนี้จะไม่ร่วมทางกับเว่ยจื่อชิงอีกเด็ดขาด ทั้งบั่นทอนจิตใจและขัดขวางการตัดสินใจ

ยามนี้ จำเป็นต้องหาวิธีเอาตัวรอดให้จงได้ จะทำอย่างไรถึงจะมีชีวิตรอดไปจากอุ้งมือของมหาอสูรระดับกุมารวิญญาณตนนั้น

นางได้รับบาดเจ็บแล้ว และบาดแผลนี้ก็หนักหนาสาหัสไม่น้อย แม้จะใช้โอสถรักษาบาดแผลร่วมกับการบำรุงด้วยปราณธาตุไม้ เกรงว่าคงต้องใช้เวลาอีกราวหนึ่งเดือนจึงจะหายสนิท

เมื่อนึกถึงตอนอยู่บนเรือเหิน มหาอสูรก่อกำเนิดวิญญาณไม่ได้ตบนางจนกระเด็นหรือสังหารนางในทันที ต่อให้ทำให้นางบาดเจ็บ ก็ไม่ใช่การจู่โจมจุดตาย

หรือว่ามันต้องการจะจับเป็น จับไปกินอย่างนั้นหรือ?

เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ ถึงนางจะอยู่ในระดับสร้างรากฐาน แต่พลังวิญญาณในร่างกายรวมกันแล้วก็ไม่ได้มีมากมายอะไร ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของเจินเหรินติ่งหูเลยด้วยซ้ำ