0152

⬢⬢⬢

ตอนที่ 152 เจดีย์หลิงหลง

เว่ยจื่อชิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คราวนี้พวกเขายอมสละโควตาห้าที่นั่งที่ไม่ใช่คนของตระกูลหนานกงมาให้ อันประกอบด้วยเจ้า ข้า อาจารย์อาหลิน อาจารย์อาหลิง และเจินเหรินตงฟางที่ได้รับผลกระทบจากทัณฑ์อสนีเกล้าสหายร่วมมรรค รวมทั้งหมดห้าคนพอดี”

ถึงจะไม่รู้ว่าเจดีย์หลิงหลงเป็นสมบัติแบบใดและมีวาสนาอะไรบ้าง แต่สวี่หลิงเวยก็นึกไม่ถึงว่าจะมีชื่อตนเองรวมอยู่ด้วย

สิ่งนี้ย่อมดีกว่าการชดเชยด้วยศิลาวิญญาณเป็นแน่ ส่วนเรื่องที่ตระกูลหนานกงรับประกันว่าหนานกงเจินเจินและสมุนจะไม่มาหาเรื่องนางกับเว่ยจื่อชิงอีกนั้น ใครจะไปรู้ได้ หากนางได้รับของดีในเจดีย์หลิงหลง นางก็จะถือว่าเลิกแล้วต่อกันต่อการล่วงเกินของสมุนหนานกงเจินเจินในครั้งนี้

หากทำผิดซ้ำอีกละก็ นางนี่แหละคือพวกจำฝังใจ

“ขอบพระคุณคุณชายหกหลินมากเจ้าค่ะ หากไม่ใช่เพราะสมาคมการค้าเป่ยเฉิน คราวนี้ข้าคงไม่มีวาสนาได้เข้าสู่เจดีย์หลิงหลงเป็นแน่”

หลินอี้เฉินถ่อมตนในที่สุด “ไม่ใช่แค่สมาคมการค้าเป่ยเฉิน ยอดเขาค่ายกลแห่งนิกายเป่ยเฉินก็มีส่วนร่วมด้วย เจ้ายังต้องขอบใจพี่เทียนอี้แห่งยอดเขาค่ายกลของพวกเจ้าด้วย”

สวี่หลิงเวยคำนับหลิงเทียนอี้ที่ยืนเงียบมาตลอดแต่กลับมีตัวตนที่โดดเด่นอย่างยิ่ง “ขอบพระคุณอาจารย์อาหลิงเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไร อีกห้าวันก็จะสามารถเข้าสู่เจดีย์หลิงหลงได้แล้ว ช่วงไม่กี่วันนี้ อาการบาดเจ็บของเจ้าเริ่มดีขึ้นหรือยัง? โอสถรักษาบาดแผลพอใช่หรือไม่? ต้องการสิ่งของรักษาบาดแผลอย่างอื่นอีกหรือไม่?”