0114

⬢⬢⬢

ตอนที่ 114 หุบเขา

สวี่หลิงเวยนึกย้อนกลับไปก็รู้สึกหวาดเสียว โชคดีที่คนพวกนั้นไม่ได้บีบบังคับให้นางสาบานตนทำคำสัตย์มารในใจหรือทำพันธสัญญานายบ่าว บางทีอาจเป็นเพราะเซวียนหยวนอวิ๋นผู้นั้นได้รับพัดวิเศษอวิ๋นเซียวไปแล้ว จึงมีอารมณ์ดีก็เป็นได้

เกรงว่าจะไม่อาจทำลายผนึกห้ามได้ในชั่วพริบตา ทางที่ดีพวกเขาควรหาทางลงจอดอย่างปลอดภัยก่อนเป็นดีที่สุด

ในขณะที่นางกำลังเตรียมปรึกษากับเสี่ยวตงหลิงว่าจะหาทางลงจอดก่อนดีหรือไม่ ก็เพิ่งพบว่าแม้พวกเขาจะบินอยู่สูงลิ่วจนถึงชั้นเมฆ แต่ถึงเมฆจะสูงแล้ว ภูเขากลับสูงกว่านั้น บนชั้นเมฆยังมียอดเขาตั้งตระหง่านอยู่

จันทราโลหิตปกคลุมภูเขาไว้ด้วยชั้นสีแดง ดูลึกลับน่าขนลุกราวกับปากอสูรที่เต็มไปด้วยเลือดของขุมนรก กำลังอ้ากว้างเพื่อกลืนกินพวกเขา

เมื่อเห็นภูเขาใกล้เข้ามาทุกที อีกไม่นานคนหนึ่งกับแมวหนึ่งตัวก็จะชนเข้ากับภูเขา สวี่หลิงเวยจึงรีบถอดแส้เก้าท่อนที่เอวออกมา พยายามตวัดแส้เพื่อเปลี่ยนทิศทางการบินของพวกเขา

ยามนี้สวี่หลิงเวยรู้สึกหดหู่ใจยิ่งนัก ครั้งแรกที่เข้าแดนลับกลั่นปราณเป่ยเฉินนางยังพกชุดร่อนมาด้วย เหตุใดครั้งนี้ถึงขี้เกียจแบกเพราะรู้สึกยุ่งยากจนไม่ได้นำมาด้วยเล่า

“เสี่ยวตงหลิง หากเจ้ายังต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะทำลายผนึกห้าม ลองดูหน่อยสิว่าหยุดได้หรือไม่ เราอาจจะกำลังจะชนภูเขาแล้ว”

“อืม ข้าหยุดได้แล้ว และข้าก็เห็นสถานการณ์ของเราแล้วเช่นกัน”