0111

⬢⬢⬢

ตอนที่ 111 ทะเลสาบอวิ๋นเซียว

“โฮก!” หมาป่าวายุทะเลทรายแผดเสียงคำรามใส่สวี่หลิงเวย พายุหมุนทรายที่กวาดผ่านรอบกายหลายจั้งก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา

“ปัง ปัง เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ!” เม็ดทรายที่แฝงไปด้วยพลังวิญญาณกระแทกเข้าตามร่างกายทุกแห่งของสวี่หลิงเวย

ต่อให้วิชาหลอมกายของนางจะอยู่ในระดับหลอมปราณระยะปลายแล้ว แต่พายุหมุนทรายของอสูรระดับสร้างรากฐานที่ซัดใส่ร่างนางก็ยังทำให้จุดต่างๆ บนร่างนางแตกสลายอยู่ดี

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของอสูรขั้นสี่ นางยังไม่สามารถต้านทานได้โดยตรงเหมือนกับเสี่ยวตงหลิง

สวี่หลิงเวยคิดจะดึงแส้เก้าท่อนกลับเพื่อกระโดดหลบ หมาป่าวายุทะเลทรายกลับคิดว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายของอสูรสายพันธุ์วานรขั้นสามตนนี้ จึงไม่อนุญาตให้อีกฝ่ายเก็บกลับไปเด็ดขาด สิ่งที่ตามหลังคาถาพายุทรายมาคือการตบด้วยกรงเล็บอันดุดันของมันสองครั้ง

กรงเล็บทั้งสองที่หมาป่าวายุทะเลทรายตบลงมานี้ เป็นการลงมือท่ามกลางการปะทะกับลูกไฟของโจวอู๋

สวี่หลิงเวยเห็นกรงเล็บนั้นพุ่งเข้ามา ชัดเจนว่ากรงเล็บนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากโดนเข้าสักครั้ง เบาก็คือบาดเจ็บถึงเส้นเอ็นและกระดูก หนักก็คือพิการหรือเป็นอัมพาต

นางตัดสินใจปล่อยแส้เก้าท่อนออกทันที แล้วใช้วิชาเคลื่อนหลบหนีไปทางไกล