0134 บทที่ 134 ปล่อยไม้ตาย!

บทที่ 134 ปล่อยไม้ตาย!

สีแดงดอกซากุระชุ่มชื้นนั้น ช่างดึงดูดจิตใจผู้คนยิ่งนัก

เพียงมองดู ก็ราวกับในความคิดไม่เหลือสิ่งอื่นใดอีก

นางงดงามจริง ๆ

นี่คือความคิดอันแท้จริงที่สุดในใจของอู๋

หากกล่าวถึงเพียงรูปลักษณ์ภายนอก ก็เกรงว่าไม่มีผู้ใดเทียบเคียงกับโฉมหน้านี้ได้

เขาเริ่มโน้มเข้าไปหาอย่างช้า ๆ โดยไม่รู้ตัว

ยิ่งเข้าใกล้ ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจหอมกรุ่นดุจกล้วยไม้ของคนในอ้อมมือ

ลมหายใจอุ่นเบาบางนั้น ทุกครั้งที่หายใจเข้าออก เขาล้วนสัมผัสได้

“เจ้าคิดจะทำอะไร?”