กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย AK APIRUK
บทที่ 112 เจตนาสังหารของเซี่ยเหลียน
เขายึดมรดกของราชันทั้งหมดมาเป็นของตนอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง
ซูหยางยิ้มเยาะอยู่ในใจ
แน่นอนว่า บางคนอาจรู้สึกว่าเขาทำเกินความจำเป็น
ทั้งที่จากระดับความใส่ใจที่เจี้ยนเหยียนมีต่อเขา เขาไม่จำเป็นต้องลำบากเช่นนี้เลย สามารถเก็บแหวนเก็บของไว้โดยตรงได้
แต่สำหรับเรื่องนี้ ซูหยางทำได้เพียงกล่าวว่า ยังอ่อนหัดเกินไป
แม้ผลลัพธ์จะเหมือนกัน แต่กระบวนการต่างกัน วิธีการต่างกัน ความรู้สึกที่มอบแก่ผู้อื่นย่อมไม่เหมือนกัน
สตรีที่เห็นแก่ตัว โลภมาก และรักเงินจนเข้ากระดูก ไม่มีผู้ใดรักหรอก
ถึงทั้งหมดนี้จะเป็นวิสัยมนุษย์ แต่ก็ไม่ควรแสดงออกอย่างเปลือยเปล่าถึงเพียงนั้นมิใช่หรือ