0086 บทที่ 86 ฟ้องลับหลัง

บทที่ 86 ฟ้องลับหลัง

บทที่แปดสิบหก ฟ้องลับหลัง

ถ้อยคำเย็นชาพลันหลุดออกจากปากเช่นนั้น

หลินฝานหันหลังไป ไม่อยากให้สวีหว่านเห็นสีหน้าของตนในเวลานี้ แล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉย

สวีหว่านได้ยินทุกคำอย่างชัดเจน จึงไม่มีแก่ใจจะเสียใจต่อไป นางเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย มองแผ่นหลังที่หันจากไป

“เจ้าว่าอะไรนะ”

น้ำเสียงของนางแหบพร่าอยู่บ้าง แต่ในแววตายังคงมีความไม่อยากเชื่อ

“ข้าบอกว่า เจ้าพูดถูกแล้ว”

“ข้าไม่เคยเชื่อใจเจ้าจริง ๆ”

“บางทีอาจเป็นเพียงภาพลวงตาของข้า”