0022 บทที่ 22 การสะสางของที่ริบมา

บทที่ 22 การสะสางของที่ริบมา

บทที่ยี่สิบสอง การสะสางของที่ริบมา

ตลอดทั้งคืนไร้เรื่องราว หลังพักผ่อนเต็มคืน ซูหยางก็ฟื้นฟูทั้งกายใจและพลังกลับคืนมา

เขายืดกายบิดขี้เกียจ แสงตะวันสาดกระทบร่าง ทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นหลายส่วน

ในฐานะศิษย์ตระกูลซู ช่วงเวลานี้เดิมทีเขาควรไปเรียนยามเช้าที่ลานฝึกยุทธ์ แต่ในฐานะคนรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งของตระกูลซู ย่อมไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามกฎเช่นนี้

ซูหยางนั่งขัดสมาธิบนเตียง พลิกมือคราหนึ่ง กำไลมิติของสวีหว่านก็ปรากฏขึ้นในมือ

เขามองกำไลสีเงินขาววงนั้น ซึ่งแตกต่างจากแหวนมิติที่สวมอยู่บนนิ้ว แล้วหยดเลือดลงไปหนึ่งหยด

จิตสำนึกจมเข้าสู่ภายในกำไล นอกจากเสื้อผ้า เงินทอง และของจิปาถะแล้ว ยังมีกล่องอยู่หลายใบกับแก่นอสูรอีกหลายเม็ด

เขานำกล่องและแก่นอสูรออกมาทั้งหมด