0007 บทที่ ๗ สวีหว่าน

บทที่ ๗ สวีหว่าน

บทที่ ๗ สวีหว่าน

ยามราตรีมาเยือน ดวงจันทร์กลมดุจจานเงิน

ภายในถ้ำ ซูหยางเบิกตาดำขลับ กางหูเงี่ยฟัง คอยระวังทุกสิ่งรอบกาย

ต้องยอมรับว่า แม้จะมีชีวิตมาสองภพ ทว่าการค้างคืนเพียงลำพังในป่าลึกเป็นครั้งแรกเช่นนี้ สำหรับซูหยางแล้วก็ยังเร็วเกินไปอยู่ดี

ยามค่ำคืนในเทือกเขาแสนภูผา เรียกได้ว่าทั่วทุกหนแห่งล้วนมีอสูรและแมลงพิษนานาชนิดออกหากิน

เขาขดตัวอยู่ในถ้ำ

เสียงคำรามสะเทือนฟ้าของเหล่าอสูรนับไม่ถ้วน พร้อมแรงกดดันอันกล้าแข็งที่แฝงอยู่ ทำให้ซูหยางพิงผนังถ้ำตัวสั่นงันงก

“บัดซบเอ๊ย น่ากลัวชะมัด!”

ยามนี้ เพียงมีลมพัดใบหญ้าไหวเล็กน้อย ก็ทำให้ทั้งร่างเขาสะดุ้งเฮือก