กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ซ่งอี้เคอฉีกของถักจากหญ้าในมือจนขาดเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนลงไปในพงหญ้าข้าง ๆ
จากนั้นเขาลุกขึ้นยืน มองเงาคนเบื้องหน้า เอ่ยอย่างเรียบเฉย “เมื่อไหร่ก็ได้”
“?” อวิ๋นซีเยว่กะพริบดวงตากลมเหมือนแมวน้อยเล็กน้อย มองเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ
เด็กน้อยไม่มีความคิดเรื่องเวลาที่คลุมเครือเช่นนี้เลยแม้แต่น้อย