กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
กลับถึงบ้าน อวิ๋นซูหยางก็สังเกตว่าเธอไอเล็กน้อย
ลำคออ่อน ๆ ของเด็กน้อยแหบพร่าไปอย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่ไอ ใบหน้าเล็ก ๆ ก็ซีดเผือดและหอบหายใจ
น้ำตาคลอออกมาแล้ว ยังปลอบเขาว่าไม่ต้องเป็นห่วงมากนัก
“พ่อจ๋า เยว่เป่าเป็นเด็กดี๊ดี ไม่กลัวป่วยหรอกนะ”