กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ตอนนี้อวิ๋นซูหยางสงบสติอารมณ์ลงแล้ว จึงเพิ่งมีจิตสำนึกว่าเมื่อครู่เขารับตัวปัญหาตัวน้อยนี่มาเพียงเพราะอยากเอาชนะ
“พ่อ พ่อ…” ยัยหนูที่อยู่ข้างขาเรียก 2 ครั้งด้วยเสียงนุ่มนิ่ม
“…”
พ่อบ้าอะไรล่ะ! พ่อเองก็ยังเป็นเป่าเป่าอยู่เลย!
“พ่อ เยว่เป่าอยากดื่มน้ำ ๆ…” มือเล็กขาวผ่องของอวิ๋นซีเยว่ดึงขากางเกงเขา ดวงตาคล้ายลูกกวางมีม่านน้ำตาบาง ๆ เอ่อคลอ มองมาอย่างอ้อนวอน