เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 609 อันธพาลทั้งแผ่นดิน
อิคาวะ จิโร่กินเกี๊ยวน้ำในชามจนหมดเกลี้ยง พลัสเรอออกมาเสียงดังฟังก้อง ถือเป็นการชื่นชมฝีมือของเถ้าแก่ได้ดีที่สุด กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งพลันแล่นพล่านขึ้นมาจากกระเพาะอาหาร แล้วแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายในชั่วพริบตา ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงพละกำลังสายหนึ่ง
อาจเป็นเพราะอิ่มท้อง อิคาวะ จิโร่จึงเริ่มรู้สึกง่วงงุนขึ้นมาบางเบาไปพร้อมกัน
อิคาวะ จิโร่สะบัดศีรษะ ขับไล่ความง่วงงุนน่ารำคาญนั้นออกไป แล้วสังเกตสภาพแวดล้อมรอบข้างอีกรอบ
ทุกอย่างเงียบสงบยิ่ง ไม่มีสิ่งผิดปกติแม้แต่น้อย อิคาวะ จิโร่โค้งตัวให้เถ้าแก่ร้านเล็ก ๆ ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานง่วนอยู่เล็กน้อย จากนั้นจึงเดินตรงไปยังโรงฉายภาพยนตร์แห่งนั้น
เมื่อผ่านประตูกระจิดริดที่แขวนป้ายโรงฉายภาพยนตร์เข้าไป ด้านในเป็นห้องแคบ ๆ ขนาดราว 3–5 ตารางเมตร ด้านในสุดของห้องยังมีประตูบานเล็กแขวนม่านผ้าสีดำอยู่อีกชั้น หลังม่านผืนนั้นมีเสียงฉายภาพยนตร์เล็ดลอดออกมาแผ่วเบา
ตรงหน้าประตูบานเล็กมีเด็กหนุ่มวัยราว 14–15 ปีนั่งอยู่คนหนึ่ง ดูท่ากำลังสัปหงกอยู่ ศีรษะผงกขึ้นลงเป็นจังหวะ