เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 597 ลานหลงหลิ่ง
ลานหลงหลิ่ง
วันนี้หวังเถี่ยจวินไม่ค่อยจะได้เห็นว่าไม่ได้ใส่ชุดตำรวจนอกเครื่องแบบ แต่กลับสวมเครื่องแบบตำรวจรีดเรียบกริบทั้งตัว พอเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในลานหลงหลิ่ง เขาก็มองเห็นโจวเจิ้งกั๋วที่นั่งอยู่ใต้ร่มเงาไม้แต่ไกล
ไม่ได้พบกันเพียงแค่ครึ่งเดือน โจวเจิ้งกั๋วดูแก่ชราลงไปมาก ผมที่เดิมทีแซมขาวตอนนี้แทบจะกลายเป็นสีขาวโพลนทั้งหมดไปแล้ว ทว่าโจวเจิ้งกั๋วไม่ได้สวมเครื่องแบบตำรวจที่มักจะใส่อยู่เป็นประจำ แต่กลับสวมชุดลำลองอยู่บ้าน
“หัวหน้าสำนักงาน!” หวังเถี่ยจวินเพรียกหาหนึ่งเสียง พลางสาวเท้ากึ่งวิ่งเข้าไปหา
ยิ่งเข้าใกล้โจวเจิ้งกั๋วมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายปลดปลงโรยราบนร่างของเขามากเท่านั้น หวังเถี่ยจวินรู้สึกปวดใจขึ้นมา ถึงเพิ่งมีจิตสำนึกได้ว่าเรื่องของถงต๋าเผิงสร้างความสะเทือนใจให้แก่โจวเจิ้งกั๋ว อาจจะรุนแรงเกินกว่าที่ทุกคนจินตนาการไว้เสียอีก