เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 592 บัดซบจริง ๆ
อันเสี่ยวไห่นั่งเหม่อพลางตักข้าวเข้าปาก ม่ายเสี่ยวอวี้เห็นเขาไม่คีบกับข้าวเลย เอาแต่กินข้าวสวยเปล่า ๆ จึงถอนหายใจเบา ๆ พลางช่วยคีบกับข้าวใส่จนพูนชาม อันเสี่ยวไห่ก็กินจนหมดเกลี้ยงไปอย่างนั้น คล้ายไม่รู้เนื้อรู้ตัวตั้งแต่ต้นจนจบ
เมื่อกินข้าวเสร็จ อันเสี่ยวไห่ก็กลับไปนั่งจมอยู่ในความคิดบนโซฟา ม่ายเสี่ยวอวี้กับโจวซวิ่นต่างไม่ได้เข้าไปรบกวนเขา ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงเช้ามืด ในที่สุดอันเสี่ยวไห่ก็ได้สติกลับมา
“พูดได้หรือยัง” ม่ายเสี่ยวอวี้ถามด้วยสีหน้าคาดหวังเต็มเปี่ยม
อันเสี่ยวไห่ยิ้มเจื่อนตอบกลับไป “ผมว่านะเลขานุการเสี่ยวอวี้ คุณเองก็น่าจะมีการประเมินในใจอยู่แล้ว ทำไมต้องให้ผมเป็นคนพูดด้วยล่ะ”
“ที่นายพูดมันน่าสนใจกว่านี่นา! แผนการร้อยเล่มเกวียนของนายมีเยอะกว่าพวกเราตั้งเท่าไหร่ การประเมินของพวกเราไม่มีทางรอบด้านเท่านายแน่!”
“เอาเถอะ ผมจะแกล้งทำเป็นเชื่อแล้วกัน!” อันเสี่ยวไห่พยักหน้าอย่างจนใจ เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน