เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 562 ความเคลื่อนไหว
ทะเลอันมืดมิดผืนนั้นอีกแล้ว ทะเลผืนนี้ไม่ได้ปรากฏในความฝันมานานมากแล้ว
สายลมอ่อนที่คุ้นเคย หินที่คุ้นเคย หาดทรายที่คุ้นเคย ทะเลมืดที่คุ้นเคย ความมืดมิดไร้ก้นบึ้งที่คุ้นเคย เพียงแต่ร่างเงาอันคุ้นตานั้นกลับคล้ายจะอันตรธานหายไปตลอดกาล
ผ่านไปเนิ่นนานหลังอันเสี่ยวไห่ยืนนิ่งอยู่ริมทะเล เขาก็ค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังเกลียวคลื่นที่ซัดสาด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใกล้ทะเลอันคุ้นเคยแต่กลับแปลกตานี้มากเพียงนี้
ระลอกคลื่นท่วมหลังเท้า อันเสี่ยวไห่สัมผัสไม่ถึงอุณหภูมิหรือน้ำหนักใด ๆ น้ำทะเลที่ราวกับน้ำหมึกข้นคลั่กผืนนั้นคล้ายเป็นเพียงสุญตา
อันเสี่ยวไห่เดินไปยังส่วนลึกของท้องทะเลอย่างไร้ความรู้สึก น้ำทะเลท่วมข้อเท้า ท่วมหัวเข่า จากนั้นก็เป็นต้นขา เอว หน้าอก และในที่สุดก็มิดเหนือศีรษะ
น้ำทะเลแห่งสุญตาบดบังทุกสรรพสิ่ง ทว่าอันเสี่ยวไห่กลับไม่รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก
ภายใต้การโอบล้อมของน้ำทะเล ความมืดมิดอันหนาทึบคล้ายจะค่อย ๆ สลายตัวไป ด้านหน้าคล้ายมีกลิ่นอายอันตรายบางอย่างกำลังพลุ่งพล่าน