เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 532 ปล่อยให้สายลมพัดต่อไป
เวลา 17.00 น. อันเสี่ยวไหยืนสูบบุหรี่มวนสุดท้ายจนหมดอยู่ตรงระเบียงโรงแรม หลังจากยัดก้นบุหรี่ลงในกล่องบุหรี่เปล่าแล้ว เขาก็สะบัดมือเหวี่ยงกล่องบุหรี่ออกไป มองดูมันลอยเคว้งคว้างตกลงไปในแปลงดอกไม้ด้านล่าง อันเสี่ยวไห่ถึงค่อยเดินกลับเข้าห้อง
เสียงเคาะประตูดังขึ้น อันเสี่ยวไห่บิดเปิดฝาน้ำแร่ขวดหนึ่ง แล้วเอ่ยปากเรียกให้คนข้างนอกเข้ามา
แร้งหัวโล้นผลักประตูเปิดออก ทว่าไม่ได้เดินเข้ามาในห้อง “พี่ไห่ จัดการเรียบร้อยแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ”
อันเสี่ยวไห่พยักหน้า หยิบกล็อก จี17 บนโต๊ะขึ้นมา ตรวจเช็กแมกกาซีนอย่างละเอียดรอบหนึ่ง จากนั้นก็เสียบปืนพกเข้าซองปืน แล้วหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมทับ เดินตามแร้งหัวโล้นลงไปชั้นล่าง
คนป่าพาพี่น้องสองคนมารออยู่ในโถงใหญ่แต่แรกแล้ว เมื่อเห็นอันเสี่ยวไห่กับแร้งหัวโล้นเดินลงมา ก็รีบเปิดประตูรถให้อันเสี่ยวไห่ทันที คราวนี้ไม่ได้ใช้รถที่แร้งหัวโล้นจัดหาให้ แต่เป็นรถเมอร์เซเดสเบนซ์แบบยาวคันก่อนหน้านั้น
อันเสี่ยวไห่ก้าวเข้าไปนั่งในห้องโดยสาร ส่วนแร้งหัวโล้นนั่งลงตรงที่นั่งข้างคนขับ เพราะเขาต้องคอยบอกทางให้โชเฟอร์
ในใจอันเสี่ยวไห่ยิ่งรู้สึกเหยียดหยามแร้งหัวโล้นขึ้นไปอีก คนที่เคยชินกับการเป็นน้องเล็กมาตลอด ย่อมไม่มีทางแสดงเป็นพี่ใหญ่ได้ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร บนตัวก็มักจะแผ่กลิ่นอายของน้องเล็กออกมาเสมอ แร้งหัวโล้นก็เป็นเช่นนี้เอง
รถสองคันแล่นออกจากโรงแรมจินซิน มุ่งหน้าพุ่งตรงเข้าสู่ย่านใจกลางเมืองอันพลุกพล่านที่อยู่ข้างเคียง