เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 530 ลูกพี่
เวลาตีสอง อันเสี่ยวไห่เดินออกไปยังระเบียง จนถึงเวลานี้ เมืองเซินไห่ที่จอแจมาทั้งวันก็ยังไม่เงียบสงบลงอย่างสิ้นเชิง บนถนนมียานพาหนะแล่นผ่านคันแล้วคันเล่า บรรทุกร่างอันเหนื่อยล้าไว้ร่างแล้วร่างเล่า แบกรับความฝันที่อยากมีความสุขไว้ทีละความฝัน
ห่างออกไปสองช่วงถนน มีรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ริมทางพลางเปิดไฟฉุกเฉินกะพริบ
อาจเป็นเพราะเบรกมีปัญหา คนขับจึงกำลังปรับแต่ง ไฟเบรกจึงสว่างวาบเป็นจังหวะ มีทั้งสั้นและยาว อันเสี่ยวไห่มองดูอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็อ่านความหมายที่ซ่อนอยู่ภายในออก
มุมปากของอันเสี่ยวไห่ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่งแล้วคาบไว้ที่ปากก่อนจะจุดไฟ เมื่อสูดอากาศเข้าไป แสงอัคคีที่ก้นกรองบุหรี่ก็สว่างวาบวับ แม้แสงไฟนี้จะริบหรี่ แต่บนระเบียงที่มืดมิดสนิทกลับสะดุดตาถึงเพียงนั้น
เฮ่อเสี่ยวหู่ซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายตึกวางกล้องส่องทางไกลในมือลง แล้วยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา “ได้รับคำตอบกลับของสายลมแล้ว ทุกอย่างปกติดี เขาให้เวลามาแค่อย่างเดียว คือมื้อเย็นวันพรุ่งนี้”
“รับทราบ เฝ้าสังเกตการณ์ต่อไป” 073 วางสายโทรศัพท์ ขมวดคิ้วแล้วยกมือขึ้นปิดปาก