เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 514 ไม่เหมือนเดิมแล้ว
“ผู้บังคับการโจว ทำไมคุณถึงถูกตีจนเป็นแบบนี้ได้ล่ะครับ ไม่คิดจะหลบเลยหรือ…” ฟ้าสว่างแล้ว ในที่สุดอันเสี่ยวไห่ก็มองเห็นบาดแผลบนใบหน้าของโจวเหมิ่งได้อย่างชัดเจน รอยนิ้วมือซ้อนทับกันเป็นรอยแล้วรอยเล่า ดูแล้วน่าตกใจจริง ๆ
“จะหลบทำไม ฉันเป็นทหาร!” โจวเหมิ่งถลึงตาใส่อันเสี่ยวไห่ทีหนึ่ง “ซีหรูมีปราณอาฆาตคั่งแค้นอยู่ในใจ ให้เธอได้ระบายออกมาน่ะเป็นเรื่องดีแล้ว”
“ป้าซีหรูมีปราณอาฆาตต่อคุณมากมายขนาดนี้ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าเมื่อตอนนั้นคุณเป็นคนทำให้…”
“อย่าพูดเหลวไหล!” โจวเหมิ่งถลึงตาใส่อันเสี่ยวไห่อีกรอบ “ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้
หลังจากเจี้ยนกั๋วหายตัวไป ซีหรูวิ่งไปหาฉันตั้งหลายรอบ คอยถามฉันไม่หยุดหย่อนว่าเจี้ยนกั๋วไปปฏิบัติภารกิจใช่ไหม ถ้าเขาไปปฏิบัติภารกิจ แล้วตกลงเขาไปที่ไหนกันแน่ เมื่อไหร่ถึงจะกลับมาได้
ฉันไม่ได้พูดมาตลอด ไม่ได้บอกความจริงกับเธอ พอนานวันเข้า เธอก็ค่อย ๆ ชิงชังฉันขึ้นมา”
“อ้อ…” อันเสี่ยวไห่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มิน่าล่ะ โดนตีคราวนี้ไม่นับว่าอยุติธรรมจริง ๆ……