เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 479 เรื่องไม่คาดฝันเล็กน้อย
ดึกสงัดแล้ว อันเสี่ยวไห่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องรับแขก มองดูแสงสีศิวิไลซ์นอกหน้าต่างโดยไม่ไหวติง
“หัวหน้า คุณหิวหรือยัง ให้ผมสั่งอะไรขึ้นมาให้กินไหม” ไล่ตงหลินเดินมาด้านหลังอันเสี่ยวไห่แล้วเอ่ยถามเสียงเบา
“คุนจี้ตามหมายเลขสี่หนีไปใช่ไหม ผมสั่งให้นายคอยจับตาดูเขา นายดูยังไงกัน?”
น้ำเสียงของอันเสี่ยวไห่เย็นเยียบ ไล่ตงหลินคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ “หัวหน้า!”
“ลุกขึ้น เคยบอกนายแล้วไม่ใช่หรือว่า ใต้เข่าลูกผู้ชายมีทองคำ อย่าเอะอะก็คุกเข่าให้คนอื่น”
“หัวหน้า ผมจำคำพูดของคุณได้ นอกเหนือจากผู้อาวุโสแล้วอย่าได้คุกเข่าให้ใครง่าย ๆ แต่คุณเป็นหัวหน้าของผม ถึงอายุคุณจะน้อยกว่าผม แต่ผมรู้สึกว่าคุณก็คือผู้อาวุโสของผม คุณเป็นคนให้โอกาสผมได้เกิดใหม่อีกครั้ง
ผมทำผิด ก็สมควรได้รับการลงโทษ”