เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 437 แยกย้ายกันลงมือ
เมื่อฟ้าสว่างโร่ สวีเทียนโย่ว เหยียนหง และเซี่ยตันก็ใช้สีพิเศษทาทั่วทั้งเรือประมงไปเกือบหนึ่งรอบแล้ว ล้วนเป็นรอยขีดเขียนเลอะเทอะเปรอะเปื้อน ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาวาดอะไรลงไป ชวนให้รู้สึกลายตาและดูระเกะระกะพิกล ทว่ากลับสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง
เสี่ยวไห่นั่งอยู่ริมกราบเรือ พลางจ้องมองผืนน้ำทะเลอยู่อย่างนั้นตลอด
“เสี่ยวไห่ นายดูอะไรอยู่น่ะ” สวีเทียนโย่วที่สวมกางเกงยีนส์ขาดรุ่งริ่ง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกจนหมด กระโดดตัวเบาขึ้นไปนั่งบนราวระเบียงกราบเรือพลางเอ่ยถาม
อันเสี่ยวไห่หันกลับไปมองสวีเทียนโย่วแวบหนึ่ง เจ้าหมอนี่บางครั้งก็เหมือนเด็กหนุ่มผู้สดใสร่าเริงจริง ๆ
“กระแสน้ำในมหาสมุทร ฉันกำลังดูกระแสน้ำอยู่น่ะ”
“ดูออกอะไรบ้างหรือยังล่ะ”
“ดูออกแน่นอนอยู่แล้ว”
“ลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ”
“ตอนนี้เป็นช่วงกลางเดือนธันวาคม มวลอากาศเย็นทางเหนือแผ่ลงมาทางใต้อย่างต่อเนื่อง พอแผ่มาถึงเขตกึ่งเขตร้อน ก็จะปะทะเข้ากับกระแสอากาศอุ่นชื้นที่พัดขึ้นมาจากทะเลแดนใต้อย่างจัง