เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 434 ฆาตกรรมสุ่ม
ครืน!
เสียงกึกก้องดังสะท้อนมา เมฆรูปเห็ดขนาดเล็กผุดขึ้นเหนือน่านน้ำ ท้องทะเลและแผ่นฟ้าพลันสว่างวาบ เปลวเพลิงสีแดงคล้ำม้วนตัวลอยขึ้นสู่อากาศ ทว่าไม่ช้าก็ถูกความมืดมิดกลืนกิน จากนั้นอัคคีโหมอันลุกโชนก็ลุกไหม้ขึ้นเหนือผืนน้ำ
ไร้เสียงร่ำไห้ ไร้เสียงกรีดร้อง มีเพียงอัคคีโหม เปลวเพลิงอันโหมกระหน่ำที่พุ่งทะยานเสียดฟ้า!
เมื่อยืนอยู่บนเรือประมง ย่อมมองเห็นเรือลำที่ถูกขีปนาวุธโจมตีโดนกำลังกลายสภาพเป็นซากกลวงเปล่าอย่างรวดเร็ว
“อันเสี่ยวไห่! ฉันจะสู้ตายกับนาย!”
สวีเทียนโย่วที่เพิ่งได้สติ กัดฟันกรอดพุ่งเข้าใส่อันเสี่ยวไห่ ทว่ายังวิ่งไปไม่ทันถึงสองก้าว อันเสี่ยวไห่ก็โยนหน่วยควบคุมการยิงในมือทิ้งไปด้านข้าง ทำเอาสวีเทียนโย่วตกใจจนต้องพุ่งตัวกระโจนเข้าไป คว้ากอดหน่วยควบคุมการยิงเอาไว้ในอ้อมอกได้อย่างหวุดหวิด
“ไอ้สัตว์เดรัจฉานเอ๊ย! ยังมีขื่อมีแปอยู่ไหมเนี่ย!?” สวีเทียนโย่วกอดหน่วยควบคุมการยิงนอนโอดครวญร้องห่มร้องไห้อยู่บนดาดฟ้าเรือ “เมียน้อยผู้น่าสงสารของฉัน ฉันยังไม่ตัดใจใช้เลย กลับถูกหมอนี่เอาไปใช้เสียได้! โมโหชะมัด!”
“พอได้แล้วน่า อย่ามาโวยวายตรงนี้เลย แค่เอาลูกจรวดของนายมาเล่นลูกเดียวเอง ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ?”