เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 429 โชคดีที่ไม่ใช่เขา
“รับลูกเตะฉันไป!”
“อ๊ากกก……”
เซี่ยตันถูกคนป่าถีบจนล้มคว่ำ แรงเตะนับว่าหนักหน่วงเอาการ จนถึงขั้นทำให้บาดแผลบนตัวของเซี่ยตันปริแตก ทว่าเซี่ยตันคล้ายไม่รู้สึกรู้สาเลยสักนิด ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาหมายจะสู้ต่อ แต่ถูกคนป่ารั้งตัวไว้
“พี่น้องของนายคนนี้ใช้ได้เลย โหดพอดู แถมยังสู้เก่งไม่เบา ถึงกับฟัดกับคนป่าได้อย่างสูสีคู่คี่ ถือว่าไม่เลวแล้ว”
“หึ ๆ นั่นเพราะเขายังไม่ได้ลงมือขั้นเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นคนป่าคงม่องเท่งไปนานแล้ว”
“ขี้โม้ไปเถอะ!” สวีเทียนโย่วส่งเสียงฮึดฮัดอย่างดูแคลน “ตรงกันข้ามเลยต่างหาก ถ้าคนป่าไม่ออมมือละก็ เซี่ยตันคงม่องเท่งไปตั้งนานแล้ว
คนป่าน่ะฝึกปรือมานะ เคยได้ยินมีดพร้าเมี่ยวโบราณไหม? นั่นน่ะวิชาดาบสำหรับฆ่าคนเชียวนะ ถ่ายทอดสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคนในหมู่บ้านของคนป่า ในแถบนั้นคนป่าถือเป็นคนที่ใช้ดาบเก่งกาจที่สุดแล้ว”