เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 425 โลกคงอยู่เพราะมีนาย
“หัวหน้า มีเรื่องอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า” หวังปู้ไหลเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงความประหม่าอยู่เล็กน้อย
เมื่อคืนนี้ หวังปู้ไหลได้รับโทรศัพท์จากอันเสี่ยวไห่ บอกให้เขามาที่ห้องพักผู้ป่วยในช่วงเช้าวันนี้ อีกทั้งยังเน้นย้ำหลายต่อหลายครั้งว่าให้มาคนเดียว อย่าให้ใครรู้เป็นอันขาด
หวังปู้ไหลมาตามที่อันเสี่ยวไห่สั่ง ทว่าเมื่อเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยของอันเสี่ยวไห่แล้ว อันเสี่ยวไห่กลับเอาแต่ก้มหน้าครุ่นคิด ไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว
“อ้อ ขอโทษที ผมใจลอยไปหน่อย”
“ไม่เป็นไรครับ หึ ๆ!” หวังปู้ไหลลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เขานึกว่าตัวเองทำอะไรผิดเสียอีก ดูท่าทางแบบนี้คงไม่ใช่แล้ว
“อาไหล ฉันอยากรบกวนให้นายช่วยอะไรสักอย่าง”
“พี่ใหญ่อย่าพูดอย่างนั้นเลย จะให้ผมทำอะไร แค่เอ่ยปากคำเดียว ให้ทำอะไรผมก็ยอมทั้งนั้น”