เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 389 ถึงเวลาต้องไปแล้ว
หมู่บ้านจัดสรรปินไห่
หูไห่คงดูซอมซ่ออยู่บ้าง ชุดสูทตัวใหม่เอี่ยมเปรอะเปื้อนฝุ่นผงไม่น้อย เส้นผมที่เคยหวีเรียบแปล้ไร้ที่ติเผยกวัดแกว่งยุ่งเหยิงเล็กน้อย สีหน้าซีดขาวไปบ้างเช่นกัน เขาหยิบธนบัตรหลายใบออกมาจากกระเป๋าหนีบที่พกติดตัวอย่างส่งเดช แล้วยัดใส่มือ รปภ. คนหนึ่งข้างกาย
“ท่านหู……” รปภ. หนุ่มตกใจอย่างเห็นได้ชัด
“เอาไปเถอะ รีบกลับไปเสีย อย่าไปบอกใครเด็ดขาดว่าฉันมาที่นี่ เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้วครับ ผมจะไม่บอกใครเด็ดขาด ขอบคุณครับท่านหู”
“ช่างเถอะ นายรีบไปได้แล้ว”
รปภ. หนุ่มถือเงินเดินจากไปด้วยท่าทีกระวนกระวายใจ หูไห่คงกวาดสายตามองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา หูไห่คงสูดหายใจเข้าลึก เดินออกจากทางเดินสายเล็กของหมู่บ้านจัดสรร ไปหลบอยู่หลังแนวไม้ประดับ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลอย่างยากลำบาก