เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 320 ยืมลมบูรพาสำเร็จ
เมื่ออันเสี่ยวไห่เดินออกจากห้องน้ำชา ก็เห็นเหยียนหงกับนายทหารรักษาความปลอดภัยของโจวเหมิ่งนั่งยอง ๆ สูบบุหรี่อยู่ตรงมุมหนึ่งด้วยกัน ดูท่าทางทั้งสองคนจะค่อนข้างสนิทสนมกันทีเดียว
นายทหารรักษาความปลอดภัยของโจวเหมิ่งคนนี้ อันเสี่ยวไห่เคยพบมาหลายครั้งแล้ว แต่เพิ่งรู้เอาในวันนี้นี่เองว่าเขาแซ่หลัว
“เสี่ยวไห่ นายไม่มีคุณธรรมน้ำมิตรเอาเสียเลย ฉันเปิดอกจริงใจกับนายขนาดนี้ แต่นายกลับไม่ไว้ใจฉัน!” พอเห็นอันเสี่ยวไห่เดินเข้ามา เหยียนหงก็รีบระบายความอัดอั้นตันใจทันที
“ผมไม่ได้ไม่ไว้ใจนาย ผมไม่ไว้ใจใครเลยต่างหาก” อันเสี่ยวไห่ถอนหายใจเบา ๆ พลางเอ่ย
คำตอบของอันเสี่ยวไห่ทำเอาเหยียนหงชะงักไปเล็กน้อย เขาลุกขึ้นยืนแล้วตบไหล่อันเสี่ยวไห่เบา ๆ “ฉันเข้าใจได้ แต่นายก็อย่าตึงเครียดแบบนี้ตลอดเวลาเลย ตึงเปรี๊ยะไปตลอดแบบนี้เดี๋ยวจะมีปัญหาเอา”
“เรื่องนี้ผมก็รู้ แต่ผมแค่ทำใจให้ผ่อนคลายเต็มที่ไม่ได้จริง ๆ”
“นั่นสิ ถ้าเปลี่ยนเป็นฉันตกอยู่ในสถานการณ์ของนาย ฉันก็คงเป็นบ้าไปนานแล้ว… เอาเป็นว่านายไปตกปลากับฉันบ่อย ๆ หน่อยเป็นไง การตกปลามันดีมากเลยนะ เป็นการผ่อนคลายที่ยอดเยี่ยมมากอย่างหนึ่ง”
“ได้ครับ มีโอกาสผมจะลองดู”