เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 298 ลานเป่าซาน
“เชี่ย! ถึงฉันจะเห็นนายเป็นพี่น้องแท้ ๆ แต่ฉันขอประกาศไว้เลยนะ ว่าฉันไม่ใช่พวกบ้านนอก!”
“เทียนโย่วนายเพลา ๆ หน่อย ถึงฉันจะมั่นใจมาก แต่การทำธุรกิจย่อมมีความเสี่ยง นายเข้าใจความหมายฉันไหม?”
“กลัวบ้าอะไร ถ้าเกิดขาดทุน อย่างมากก็แค่เผ่นสิ ยังไงนายก็เคยบอกแล้วว่าจะเลี้ยงฉันนี่”
“เอาเถอะ…” อันเสี่ยวไห่ปรายตาค้อนสวีเทียนโย่วไปทีหนึ่ง “นายกะเกณฑ์ความพอดีเอาเองแล้วกัน เรื่องนี้ต้องไม่มีข่าวรั่วไหลเป็นอันขาด จะคุยกับพวกนายพลยังไง? จะพูดเวลาไหน? นายต้องคิดหน้าคิดหลังให้รอบคอบก่อนลงมือเสมอ”
“เรื่องนี้ฉันเข้าใจ!” สวีเทียนโย่วพยักหน้าอย่างจริงจังยิ่ง ในเวลานี้เขากลับไปเป็นฝอจื่อเทียนผู้นั้นที่แสนเย็นชาอีกครั้ง การสลับสับเปลี่ยนระหว่างสองบุคลิกได้อย่างไร้รอยต่อแบบนี้ มักทำให้อันเสี่ยวไห่รู้สึกหวั่นไหวระทึกอยู่ในใจเสมอ