เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 245 คนของฉันมาถึงแล้ว
บ่ายวันต่อมา รถเบนซ์สีดำ 10 คันแล่นขบวนอย่างยิ่งใหญ่เข้ามาในหมู่บ้านอาโผเจี่ยว ขับตรงมาจนถึงหน้าบ้านของอันเสี่ยวไห่จึงหยุดลง ปิดเส้นทางสายเล็กหน้าประตูบ้านของอันเสี่ยวไห่จนแน่นขนัด
ประตูรถเปิดออก สวีเทียนโย่วประคองเฉินสุ่ยเฟินและเฉินซีหรูลงจากรถด้วยรอยยิ้ม ท่าทางนั้นประจบประแจงถึงที่สุด
ไม่เห็นหลินเสวียนเอ๋อร์ สอบถามดูถึงรู้ว่า ที่แท้เธอถูกส่งกลับโรงเรียนไปโดยตรง เป็นเฉินซีหรูที่ตัดสินใจ ได้ยินว่าหลินเสวียนเอ๋อร์ร้องไห้งอแง คาดว่าคงต้องปลอบกันอยู่นานอีกตามเคย
เฉินสุ่ยเฟินและเฉินซีหรูซื้อของมาเยอะมาก ส่วนใหญ่ล้วนเป็นของป่าและของพื้นเมือง อันเสี่ยวไห่ช่วยยกจนแทบจะหมดลม ของมากมายขนาดนี้ คาดว่าต่อให้ก้มหน้าก้มตากินก็คงต้องใช้เวลานานอยู่ดี
พอจัดแจงข้าวของในบ้านเรียบร้อย เฉินสุ่ยเฟินก็ดึงอันเสี่ยวไห่เข้าไปในห้อง สวมป้ายหยกอันหนึ่งไว้บนคอของอันเสี่ยวไห่ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทั้งยังกำชับเขาว่าห้ามถอดออกเป็นอันขาด