เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 ตั๋วแลกเงินรับรอง
ตอนที่อันเสี่ยวไห่กลับมาถึงหมู่บ้านก็เลย 5 ทุ่มไปแล้ว เห็นทางคุนจี้และคนอื่น ๆ ยังเปิดไฟสว่างอยู่ เขาจึงเดินตรงไปทางนั้น
แม้เมื่อครู่ดูเหมือนจะคุยกับเหยียนหงอย่างสนุกสนาน แต่หัวใจของอันเสี่ยวไห่กลับสงบนิ่งมาโดยตลอด ทั้งยังเย็นชาอยู่บ้างด้วยซ้ำ
ไม่รู้เพราะเหตุใด อันเสี่ยวไห่จึงยากจะสร้างความไว้วางใจกับเหยียนหงได้เลย
อันเสี่ยวไห่เองก็อธิบายสาเหตุไม่ถูก บางทีอาจเป็นเพราะสายตาที่ล่อกแล่กไม่นิ่งของเหยียนหง หรืออาจเป็นเพราะสัมผัสทั้งหกบางอย่างที่ยากจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด
บางที นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าคุณธรรมน้ำมิตรไม่ตรงกันกระมัง
โจวเหมิ่งรับรู้ถึงสภาวะนี้ของอันเสี่ยวไห่ได้อย่างชัดเจน วันนี้เขาจึงไม่ค่อยพูดอะไร หลัก ๆ เป็นการแลกเปลี่ยนระหว่างอันเสี่ยวไห่กับเหยียนหง
“นี่มันอะไรกัน?”