เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 240 ไม่มีใครจ่ายเงินเดือนให้เลย
“นายรู้รึ งั้นก็รีบพูดมาเร็วเข้า!” หวังเถี่ยจวินหันกลับมานั่งลงอีกครั้ง
“พวกเราพอจะรู้สถานการณ์บางอย่างจริง แต่ตอนนี้ผมยังพูดไม่ได้ ผมต้องขอคำสั่งจากเบื้องบนก่อนถึงจะพูดได้!”
“งั้นนายสู้ไม่ส่งเสียงออกมาเลยยังดีกว่า!” หวังเถี่ยจวินโมโหจนควันแทบออกหู
หมอนั่นยักไหล่ ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพียงแค่ก้มมองนาฬิกาข้อมือ “ขอโทษด้วย ผมนอนเพลินไปหน่อย เสี่ยวไห่ ทางนายเสร็จธุระหรือยัง ถ้าเสร็จแล้ว ถึงตาผมได้หรือยัง นายก็รู้นี่ว่าผมยังมีภารกิจอื่น ไม่อาจเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเกินไป”
“เดี๋ยวนี้แหละ!” อันเสี่ยวไห่หันไปทางโจวเจิ้งกั๋ว “ผมขอมอบหมายภารกิจให้ทุกคนสักหน่อยได้ไหมครับ”
“ได้แน่นอนอยู่แล้ว พวกเขาเป็นกลุ่มงานของนาย มาที่นี่ก็เพื่อประสานงานร่วมกับนาย นายย่อมมอบหมายภารกิจให้พวกเขาได้อยู่แล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีครับ ผมจะเริ่มมอบหมายภารกิจล่ะนะ!” อันเสี่ยวไห่พยักหน้าเบา ๆ แล้วมองไปทางหลิวเถียน “หลิวเถียน ขอมอบหมายภารกิจให้เธออย่างหนึ่ง”
“ได้ค่ะ เชิญพูดมาได้เลย!”