เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 แสงตะวันสาดส่อง
แสงตะวันสาดส่องผืนแผ่นดิน ไม่แบ่งแยกดีชั่วในโลกมนุษย์
— เซเนกา
แสงแดดในวันนี้แผดจ้า รถเบนซ์สีดำขลับเป็นมันปลาบสะท้อนแสงแดดระยิบระยับจนชวนให้แสบตา
เสียงเพลง «แสงแห่งมิตรภาพ» ภายในเรือนจำดังกึกก้องเป็นพิเศษ จนแม้จะยืนอยู่นอกกำแพงสูงตระหง่านของเรือนจำ ก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน
สายตาของอันเสี่ยวไห่กวาดมองรถเบนซ์คันแล้วคันเล่า ตลอดจนใบหน้าเปี่ยมความหวังทีละดวง นานทีปีหนผู้คนจะมารวมตัวกันพร้อมหน้าเช่นนี้ หากไม่ถือโอกาสนี้จดจำคนเหล่านี้ไว้ จะรอไปถึงเมื่อไหร่กัน?!
“คุนจี้ นายจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น?” เมื่อเห็นคุนจี้ข้างกายกระสับกระส่ายไม่หยุด อันเสี่ยวไห่จึงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ฉันดีใจนี่! อาไหล่ออกมาแล้ว ในที่สุดฉันก็ไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว ฮ่า ๆ!” คุนจี้ถูมือพลางพูด
อันเสี่ยวไห่ถึงเพิ่งมีจิตสำนึกได้ว่า น้องเล็กของตนดูเหมือนจะน้อยไปสักหน่อย มีแค่คุนจี้กับไล่ตงหลิน