เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 229 นายคือปีศาจ
การตรงต่อเวลาของสวีจื้อเจี๋ยเข้าขั้นผิดปกติไปแล้ว เช้าวันต่อมา สวีจื้อเจี๋ยก็กดกริ่งหน้าประตูบ้านของอันเสี่ยวไห่ตอน 9 โมงตรงเป๊ะอีกครั้ง
ครั้งนี้สวีจื้อเจี๋ยสะพายกระเป๋าใบใหญ่สองใบมาด้วย ในกระเป๋าแต่ละใบต่างก็มีกีตาร์ที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพงระยับอยู่หนึ่งตัว
อันเสี่ยวไห่ไม่ได้พูดพล่ามทำเพลงอะไรมาก หลังจากเชื้อเชิญให้สวีจื้อเจี๋ยนั่งลงแล้ว ก็หยิบกีตาร์ตัวหนึ่งขึ้นมาตั้งสายตามสบาย พลางที่ตัวโน้ตไหลรินออกมาจากปลายนิ้ว ในใจของอันเสี่ยวไห่ก็เจ็บปวดรวดร้าวอย่างรุนแรง
มีเพียงอันเสี่ยวไห่คนเดียวที่รู้กระจ่างแก่ใจตนว่า นับตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่เขาวางกีตาร์ลงมาจนถึงวันนี้ มันผ่านไป 30 ปีแล้ว!
ฟู่ว~
อันเสี่ยวไห่ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกยาว “จื้อเจี๋ย นายลองดีดดูตามสบายเถอะ ฉันอยากลองฟังดูว่าตอนนี้นายไปถึงระดับไหนแล้ว”
“ได้ครับ”
สวีจื้อเจี๋ยอุ้มกีตาร์ขึ้นมาอย่างเขินอายเล็กน้อย แล้วตั้งอกตั้งใจดีดไปเสี่ยวต้วนท่อนหนึ่ง ไม่ใช่บทเพลงที่เป็นรูปเป็นร่างอะไร หากแต่เป็นห้องเพลงประเภทที่ใช้ฝึกทักษะพื้นฐานโดยเฉพาะ
“พี่ใหญ่เฉิน…” สวีจื้อเจี๋ยดีดจบ พอเห็นอันเสี่ยวไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่เอ่ยปาก ก็ถามขึ้นมาด้วยเสียงแผ่วเบาอย่างประหม่าใจคอไม่ดีอยู่บ้าง