เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 227 ผมขอบพระคุณพวกคุณจริง ๆ นะ
“แต่เอาจริง ๆ นะ ฉันค่อนข้างอยากรู้จริง ๆ ว่าทำไมนายถึงมาโผล่ที่นี่ เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?”
หลังจาก 073 หัวเราะเสร็จ เขาก็มองเข้าไปในดวงตาของอันเสี่ยวไห่แล้วเอ่ยถามอีกครั้ง
“ที่ผมมาที่นี่ เพราะผมทำสถานะอีกอันหนึ่งขึ้นมา…” อันเสี่ยวไห่สูดหายใจเข้าลึก เล่าเรื่องที่ตนเดินทางมายังมณฑลไห่ซีให้ 073 ฟังคร่าว ๆ หนึ่งรอบ ทว่าก็ปกปิดส่วนที่เกี่ยวกับสวีเทียนโย่วเอาไว้เช่นกัน
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง… เสี่ยวไห่ บางครั้งฉันก็สงสัยจริง ๆ นะ ดูเหมือนนายจะเชื่อใจฉันมาก ไม่เคยปิดบังอะไรฉันเลย บอกเหตุผลหน่อยได้ไหม?”
“เหตุผลเรียบง่ายมากครับ เพราะคุณคือนายพรานของเจ้าแห่งพงไพร”
“แค่เพราะเรื่องนี้?”
“ใช่ครับ แค่เพราะเรื่องนี้แหละ”
“นายหงายไพ่ในมือให้ฉันดูหมดแบบนี้ ไม่กลัวว่าวันหนึ่ง ฉันจะถือกระบี่ล้ำค่าของเจ้าแห่งพงไพรไปหานายจริง ๆ เหรอ?”
“ไม่กลัวครับ!” อันเสี่ยวไห่ส่ายหน้า “ผมมองออกทะลุปรุโปร่งแล้ว พวกคุณจะยื่นมือเข้ามายุ่งก็เฉพาะเรื่องที่เป็นภัยต่อผืนป่าทึบทั้งป่าเท่านั้น อย่างพวกผมเนี่ย พวกคุณขี้เกียจจะสนใจด้วยซ้ำ