เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 โจรปล้นรถและนักเลงขวางทาง
“พ่อรูปหล่อ เป็นนายใช่ไหมที่จะไปหลัวซาน?” ชายหน้าตาเจ้าเล่ห์กลอกตาไปมาพลางเอ่ยปากถาม
“ใช่แล้ว ผมเอง” อันเสี่ยวไห่พยักหน้า ความจริงเขารู้สึกไม่เลวกับหมอนี่เท่าไร เพราะบรรยากาศรอบตัวของอีกฝ่ายทำให้อันเสี่ยวไห่นึกถึงคุนจี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“อ้อ พอจะบอกได้ไหมว่าที่ไหนของอำเภอหลัวซาน?”
“อำเภอหลัวซาน หมู่บ้านกู่เจียง” อันเสี่ยวไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทว่ายังคงตอบคำถามออกไป คนเขาจะขับไปส่ง การถามจุดหมายให้แน่ชัดย่อมเป็นเรื่องปกติ
“อ้อ หมู่บ้านกู่เจียงนี่เอง ตรงนั้นยังห่างจากอำเภอหลัวซานอยู่อีกไกลพอดูเลยนะ ต้องเพิ่มเงินแล้วล่ะ”
“อ้าว ยังต้องเพิ่มเงินอีกเหรอ ต้องเพิ่มเท่าไหร่ล่ะ?”
“ขากลับนายยังจะนั่งรถฉันอยู่ไหมล่ะ”
“นั่งสิ”
“งั้นฉันคิดราคาถูกให้ เหมาทั้งไปทั้งกลับ ทั้งหมด 180 เป็นไง? 180 อยากรวยอยากรวย เป็นฤกษ์งามยามดีเลยนะ”