เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 160 มีเพียงความเย็นชา
อันเสี่ยวไห่เอี้ยวตัวหมายจะจับภาพเงานั้นไว้ ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว คนผู้นั้นก็อันตรธานหายไปเสียแล้ว
“ขอถามหน่อย ใช่คุณอันเสี่ยวไห่หรือเปล่า?” เสียงของผู้หญิงดังขึ้นอีกครั้ง ยามนี้เธอเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของอันเสี่ยวไห่แล้ว
อันเสี่ยวไห่สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันหลังกลับไป
เหวยลี่ลี่ดูมีอายุราว ๆ 28–29 ปี ภาพจำแรกที่มอบให้ผู้คนคือความสุภาพเรียบร้อยอย่างยิ่ง ผมเผ้าของเธอหวีเรียบกริบ สวมชุดกี่เพ้าสีดำ บนศีรษะติดดอกไม้สีขาว และที่ท่อนแขนติดปลอกแขนไว้อาลัยสีดำ
เด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งยืนประคองอยู่ข้างกายเหวยลี่ลี่ ที่ท่อนแขนติดปลอกแขนไว้อาลัยสีดำเช่นเดียวกัน นี่คงจะเป็นอันเหวยอีในตำนานแล้ว
แม้สองแม่ลูกคู่นี้จะสร้างภาพจำให้อันเสี่ยวไห่เป็นอย่างดี ทว่าพอคิดถึงใบหน้าที่ผ่านโลกมาอย่างกรำศึกและเส้นผมที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดอกเลาของเฉินสุ่ยเฟิน เปลวไฟแห่งโทสะในใจของอันเสี่ยวไห่ก็พลุ่งพล่านขึ้นมาเป็นระลอก