เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 152 กวางน้อยกับนายพราน
ความเงียบงันอันยาวนานทอดยาวออกไป……
แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องผ่านช่องตาข่ายพรางเข้ามา เกิดเป็นจุดแสงสีทองกระดำกระด่างไปทั่วบริเวณ
อันเสี่ยวไห่เงยหน้าขึ้น เห็น 073 นั่งนิ่งไม่ไหวติง สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่อ่าวเบื้องหน้า จุดแสงสีทองระยิบระยับทำให้เงาร่างของเขาดูเลือนรางคล้ายไม่มีจริง
“ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณ!” ผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดอันเสี่ยวไห่ก็พยักหน้า เอ่ยเสียงเบา
“ไม่ต้องขอบคุณ คำขอบคุณมีแต่จะเพิ่มความรู้สึกผิดให้นายพราน ทำให้เขาเจ็บใจตัวเองที่แข็งแกร่งไม่พอ ใช้เวลานานขนาดนี้ กลับยังจัดการอะไรมารร้ายตัวนั้นไม่ได้เลย”
“ผมไม่ได้คิดอย่างนั้น ไม่ใช่เพราะนายพรานแข็งแกร่งไม่พอ แต่เป็นเพราะมารร้ายเจ้าเล่ห์เกินไปต่างหาก นายพรานต้องคอยปกป้องป่าทึบทั้งผืน จึงทำให้เขามีเรื่องให้ต้องห่วงหา ส่วนมารร้ายกลับทำอะไรตามใจชอบได้ทุกอย่าง
การทำลายล้างย่อมง่ายกว่าการสร้างขึ้นมาใหม่อยู่เสมอ”