เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 เริ่มแปลกประหลาดขึ้นมาอีกแล้ว
วันรุ่งขึ้น อันเสี่ยวไห่ตื่นแต่เช้าตรู่
คุนจี้ยังไม่กลับมา ทั้งไม่ได้ส่งข่าวคราวใด ๆ กลับมาด้วย
อันเสี่ยวไห่ไปดูอาการของคุณย่าก่อน สภาพของคุณย่าทำให้อันเสี่ยวไห่กังวลอยู่บ้าง ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ ทว่าเรี่ยวแรงจิตใจกลับไม่ค่อยสู้ดีนัก อยากพาเธอไปตรวจที่โรงพยาบาลสักหน่อย แต่ผู้เฒ่ากลับดึงดันปฏิเสธหัวชนฝา
ไม่มีทางเลือก อันเสี่ยวไห่จึงได้แต่บอกกล่าวกับเฉินสุ่ยเฟินไว้ แล้วออกเดินทางตามลำพัง
อันเสี่ยวไห่แวะไปซื้อผลไม้กองใหญ่ที่ตลาดนัดก่อน ไปคราวนี้ต้องแวะไปหาหลิวเสวี่ยเหมยอย่างแน่นอน จะไปมือเปล่าไม่ได้ และก็มีเพียงเธอเท่านั้นที่กล้ารับของขวัญจากเขาอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งในเรือนจำ
หลังนั่งโยกเยกอยู่บนรถเมล์นานกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม อันเสี่ยวไห่ก็รู้สึกว่าสมองตนเองต้องมีปัญหาแน่ ๆ ควรจะรอให้ไปถึงก่อนแล้วค่อยซื้อของแท้ ๆ นี่ต้องหิ้วพะรุงพะรังมาตลอดทาง!
พอลงจากรถ อันเสี่ยวไห่ก็โทรศัพท์หาหยางหย่วนปิง ครั้นเดินไปถึงหน้าประตูเรือนจำที่หนึ่ง หยางหย่วนปิงก็มายืนรออยู่ที่นั่นแล้ว
ยังคงทุ่มเทกับหน้าที่เหมือนเดิมจริง ๆ!
“โอ้โฮ มาก็มาสิ ยังจะหิ้วของมาอีก เกรงใจกันเกินไปแล้ว!” หยางหย่วนปิงฮ่า ๆ อย่างอารมณ์ดี