เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 136 เป็นแค่การคาดเดา
“ไอ้หนุ่มนี่ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงตะโกนลั่นดังมาจากด้านหลัง เป็นเสียงของหวังเถี่ยจวิน
หัวใจของอันเสี่ยวไห่ปล่อยวางลงได้เกินครึ่งในชั่วพริบตา จะให้หยุดย่อมไม่มีทางหยุด อย่างไรก็ต้องเล่นละครตบตาสักหน่อย อันเสี่ยวไห่จึงยิ่งซอยเท้าวี่งสุดแรงเกิด
ทั้งสองคนไล่กวดกันไปมาอยู่อย่างนี้ วิ่งวนรอบเขตนิคมอยู่ร่วม 10 กว่านาทีเต็ม ๆ
หวังเถี่ยจวินแทบจะโมโหจนปอดระเบิด ไอ้หนุ่มคนนี้! ทำไมถึงวิ่งเก่งขนาดนี้? น่าจะพอได้แล้วมั้ง ขืนวิ่งต่อไปอีก พ่อคงตามไม่ทันแล้ว
อันเสี่ยวไห่เองก็เหนื่อยแทบขาดใจ หัวหน้าหน่วยหวังคนนี้อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว พละกำลังยังจะดีขนาดนี้อีกเรอะ!
แต่ก็ช่วยไม่ได้ ละครจะเล่นก็ต้องเล่นให้จบฉาก
อันเสี่ยวไห่หันกลับไปมองแวบหนึ่ง หวังเถี่ยจวินยังคงตามหลังมาเงียบ ๆ ไม่ส่งเสียง พอคิดว่าควรจะผ่อนความเร็วลงหน่อยได้หรือยัง จู่ ๆ ใต้เท้าก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง ร่างทั้งร่างจึงล้มคะมำฟาดลงไปตรง ๆ