เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 น่ารำคาญสิ้นดี
หวังเถี่ยจวินจากไปแล้ว เขาเดินจากไปด้วยความสงสัยเต็มหัวใจพลางหันหลังกลับมามองแทบทุกสามก้าว เขาซักไซ้อยู่นาน แต่อันเสี่ยวไห่กลับไม่ยอมพูดอะไรสักคำ สภาพของอันเสี่ยวไห่มันน่ากลัวเกินไปจริง ๆ
ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำจนเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย กุญแจมือรัดจนเนื้อฉีกขาด ทว่าเขากลับคล้ายไม่รู้สึกรู้สาเลยแม้แต่น้อย
นี่ต้องมีปัญหาอะไรแน่ ต่อให้เป็นคนตาบอดก็ยังดูออก ทว่าอันเสี่ยวไห่ไม่ยอมพูด หวังเถี่ยจวินเองก็จนปัญญาที่จะทำอะไรเขา จึงได้แต่ยอมกลับไปก่อน
พอกลับมาถึงห้องขัง อันเสี่ยวไห่ก็ไม่อาจสงบใจลงได้ เปลวเพลิงในอกแทบจะเผาผลาญเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน!
อันเสี่ยวไห่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเดินมาในห้องขังอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามีเพียงทำแบบนี้เท่านั้น ถึงจะทำให้ความโกรธและความแค้นในใจเจือจางลงไปได้บ้าง