เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 ไม่น่าเป็นไปได้
“น่าสนใจใช่ไหมล่ะ!? เป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้นายยังคิดว่าฉันขาดสติอยู่อีกหรือเปล่า?”
“ไม่ นายไม่ได้ขาดสติ แต่นายมีสติจนเกินเหตุไปแล้วต่างหาก!” ซ่งเซียงย่งส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้น “เรื่องพวกนี้นายทำไมถึงไม่บอกเบื้องบนไปล่ะ?”
“ฉันคิดว่ามันไม่มีความจำเป็นอะไร อีกอย่างประเด็นสำคัญคือตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา” อันเจ๋อฮ่าวเม้มริมฝีปาก “หลานชายแสนดีคนนั้นของฉันน่ะ ทำให้ฉันประหลาดใจได้มากจริง ๆ นั่นแหละ แต่ว่าตอนนี้เขายังไม่แข็งแกร่งพอ ยังไม่มีสัญชาตญาณสัตว์ป่ามากพอ!
ดังนั้น เขายังต้องการเวลาอีกสักหน่อย ต้องการแรงกระตุ้นที่รุนแรงยิ่งกว่านี้ ถึงจะสามารถเติบโตขึ้นมาได้อย่างแท้จริง
ต่อเมื่อเขาเติบโตขึ้นมาได้อย่างแท้จริงแล้วเท่านั้น ถึงจะเป็นไปได้ที่จะทำให้มณฑลไห่ตงตกอยู่ในความวุ่นวาย ความโกลาหลน่ะ สำหรับพวกเราแล้วมันคือยารักษาชั้นดี น้ำยิ่งขุ่นก็ยิ่งอู้ฟู่ได้ง่ายไม่ใช่หรือไง!
สิ่งเดียวที่น่าเสียดายก็คือ คู่แข่งเก่าของพวกเราไม่ยอมเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทุจริตคอร์รัปชัน ไม่อย่างนั้น โจวเจี้ยนหงก็คงไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไปแล้ว”
“ฉันเข้าใจแล้ว เรื่องนี้ต้องให้ฉันร่วมมือกับนายอย่างไรบ้าง?”
“นายไม่ต้องร่วมมืออะไรทั้งนั้น นายแค่ทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้างก็พอแล้ว แค่นี้ฉันก็พอใจมากแล้ว”
“แล้วหลังจากนี้ล่ะ? หลังจากนี้นายจะทำอย่างไรต่อไป? นายช่วยบอกฉันสักคำก่อนได้ไหม ให้ฉันได้เตรียมใจไว้บ้าง จะได้รับมือถูกว่าควรแสดงท่าทีอย่างไร”