เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 แสงอัคคีอันแปลกประหลาด
บนโลกใบนี้ไม่มีคำว่าบังเอิญอย่างแท้จริง เรื่องบังเอิญทั้งหมดที่ว่านั้น หากไม่ใช่เพราะมีคนจงใจจัดฉาก ก็เป็นฟ้าดินลิขิตขึ้นมา
อันเสี่ยวไห่เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง เข็มนาฬิกาชี้ไปที่เวลา 6:00 น. ตรง
อันเสี่ยวไห่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
คุนจี้ลงไม้ลงมือกับหลี่หย่งช่วงหลังอาหารกลางวัน จากนั้นทั้งสองคนก็ถูกพาตัวไปเขียนรายงานสารภาพผิด กว่าจะกลับมาที่โรงงานอีกครั้งก็น่าจะราว ๆ 5:00 น.
5:30 น. เหล่านักโทษเลิกงานไปกินข้าวเย็นที่โรงอาหาร รอจนนักโทษคนอื่นออกไปหมด คุนจี้ถึงจะเอาบุหรี่กับไฟแช็กไปวางไว้ตรงจุดที่กำหนด
ที่ที่วางบุหรี่กับไฟแช็กนั้นอันเสี่ยวไห่ผ่านการคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอเพียงหลี่หย่งกับหม่าเสี่ยวเหว่ยยังไปนั่งพักตรงขั้นบันไดเดิมที่ชอบนั่ง ก็มีโอกาสสูงมากที่จะเจอมันเข้า
หลี่หย่งยังไปไม่ได้ เขาต้องทำงานของวันนี้ให้เสร็จ ส่วนหม่าเสี่ยวเหว่ยก็ย่อมไม่ไปเช่นกัน ไม่ใช่เพราะเขามีคุณธรรมน้ำมิตรเปี่ยมล้นอะไร หากแต่อยู่คนเดียวตามลำพังแล้วมีสิทธิ์โดนคนอื่นเล่นงานเอาได้
ตามนิสัยปกติของทั้งสองคน หลังทำงานไปได้ครึ่งชั่วโมงถึง 40 นาที ก็น่าจะไปนั่งพักตรงขั้นบันไดนั้น
น่าจะเป็นช่วงเวลานี้แล้ว