เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 72 คนเก่าไป คนใหม่มา
สำหรับอันเสี่ยวไห่แล้ว คำว่าพ่อช่างเลือนรางยิ่งนัก ถึงขนาดที่ในฝันร้ายของเขา ภาพลักษณ์ของผู้เป็นพ่อก็เป็นเพียงเงามายาสูงใหญ่สายหนึ่งเท่านั้น
อันเสี่ยวไห่จำได้เพียงราง ๆ ถึงคำพูดบางอย่างที่พ่อเคยเอ่ยกับตนเมื่อครั้งยังเล็กมาก ทว่าไม่ว่าจะพยายามเพียงใด เขาก็นึกหน้าตาของพ่อไม่ออกเลย แม้ว่าเขาจะมีภาวะความจำเหนือมนุษย์ก็ตาม
ในหมู่ชาวบ้านมีคำกล่าวเล่าขานกันมาว่า ยามที่เด็กทารกถือกำเนิดขึ้นมา ในร่างกายจะยังมีปราณวิญญาณแต่กำเนิดหลงเหลืออยู่บ้าง เด็กเล็กจำนวนมากจึงสามารถมองเห็นสิ่งที่ผู้ใหญ่ไม่เห็นได้
ทว่าเมื่อเด็กค่อย ๆ เติบโตขึ้นทีละวัน ปราณวิญญาณแต่กำเนิดในร่างก็จะสูญสลายไปทีละน้อย กระทั่งเหือดแห้งหายไปจนสิ้น ก็จะกลายเป็นกายปุถุชนอย่างแท้จริง และความทรงจำในช่วงเวลานี้ ก็พลอยเลือนหายไปแทบทั้งหมดด้วยเช่นกัน