เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67 แสงสว่างที่ทิ่มแทงโลก
“อันเสี่ยวไห่ พี่ไห่! นายบอกมาซิ ตอนนี้ฉันควรจะมีคำเรียกขานนายยังไงดี? ตอนนี้นายไม่เพียงเปลี่ยนศึกสงครามกับจ้าวเต๋อให้กลายเป็นมิตรภาพ แต่ยังรับนักคณิตศาสตร์ประกันภัยมาเป็นน้องเล็กคนหนึ่งอีก นายเก่งกาจไม่เบาเลยนี่!”
หวังเถี่ยจวินจ้องอันเสี่ยวไห่ตาเขม็ง พูดพลางกัดฟันกรอด
วันที่สองหลังจากที่อันเสี่ยวไห่ถูกปล่อยตัวออกมาจากห้องขังเดี่ยว หวังเถี่ยจวินที่หายหน้าไปนานกว่าสองเดือนก็โผล่มาในที่สุด ทั้งสองคนเพิ่งจะเจอกัน หวังเถี่ยจวินก็สาดคำพูดใส่เขาเป็นชุดแบบไม่ทันให้ตั้งตัว
“หัวหน้าหน่วยหวังอยากจะเรียกยังไงก็ตามสบายเลย!” อันเสี่ยวไห่เอ่ยอย่างไม่ยี่หระ
อันเสี่ยวไห่เดาได้ตั้งนานแล้วว่าในเรือนจำต้องมีสายตาของหวังเถี่ยจวินคอยจับตาดูอยู่ คิดไม่ถึงเลยว่าสายคนนี้จะเก่งกาจขนาดนี้ ตนเพิ่งจะตั้งหัวโขนขึ้นมาได้ไม่กี่วัน หวังเถี่ยจวินก็รู้เรื่องกระจ่างแจ้งแจ่มชัดเสียแล้ว
“อันเสี่ยวไห่ นายต้องรู้ตัวให้ชัดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ นี่มันคือหนทางที่ไม่มีวันหวนกลับแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เต็มเลยนะ!”